سنڌي ٻولي بنيادي طور غير- آريائي ٻولي آهي، جنهن کي ”سئندَوَ“ ٻولي يعني سنڌي ٻولي چئي سگهجي ٿو، جا بنيادي طور توراني ٻولين جي خاندان سان واسطو رکي ٿي.

سنڌيءَ جو خمير سنڌ جي سرزمين ۾ تيار ٿيو. اُن جو بڻ – بنياد اُن جو پنهنجو موروثي سرمايو ئي آهي، جنهن جي تاريخ سنسڪرت کان اڳ واري ”پروٽو- پراڪرت“ يا ”پهرين پراڪرت“ تائين پهچي ٿي.

باوجود اِن ڳالهه جي ته سنڌي ۽ سنسڪرت جو مائٽاڻو ناتو ثابت ٿئي ٿو، سنڌيءَ جي تاريخ سنسڪرت کان به ڪُهني آهي، ۽ هڪ طرح سان سنسڪرت ۽ اُن سان لاڳاپيل تمدن، سنڌ ۽ سنڌي ٻوليءَ مان اُسريا آهن

سنڌي ٻوليءَ کي زندهه رکڻ، انهيءَ ڪري ضروري آهي، جو حضرت شاهه عبداللطيف ڀٽائيءَ جو ڪلام ”سنڌيءَ“ ۾ آهي. عربي زبان کي رڳو ان ڪري زندهه رکڻ ضروري آهي، جو قرآن شريف ان ٻوليءَ ۾ آهي.